Santo Domingo | El Teleferico | El Teleferico | el Museo de la Ciudad | Mercado de Santa Clara
Wat verderop zijn paarden. Voor een paar dollar krijg je een poncho en mag je een ritje maken. Julia ziet het als een once in a lifetime experience en gaat ervoor. Wie kan er zeggen dat ze bovenop een vulkaan hebben paardgereden ? Ondertussen gaan mams en paps een koffietje drinken. De cafetaria heeft een vloer van aangestampte aarde en een hele bureaucratie. Eerst bestelling plaatsen en betalen, daarna krijg je een bonnetje. Je zet twee stappen naar links en kikt recht in de “keuken”. Een donker gat waar een onduidelijk aantal mensen aan het bekvechten zijn. Je geeft je bonnetje. Twee koffie ? Die worden met een pollepel uit een grote kom geschept. Melk ? Is er niet. We gaan op het “terras” zitten. Wat verder zit er nog een groep toeristen. We vermoeden Canadezen. Na een halfuurtje is Julia terug, een geweldige ervaring rijker. Ze werd namelijk helemaal alleen gelaten en had vrijheid te gaan waar ze wilde met het paard.
Dan is het weer tijd voor Ben om zijn hoogtevrees te bedwingen want we gaan weer naar beneden. In onze gondel zit een Canadees koppel met hun lokale gids. De gids vertelt vol enthousiasme hoe vorig jaar een reddingsoperatie werd opgezet nadat de gondels op grote hoogte waren stilgevallen. Nu zet men de teleferico stil bij de minste regenval, en dit soms urenlang.
