een boottochtje | Plaza de los Ponchos | Avenida de los volcanes | Afdaling langs de Andes | Tena | Amazoonico
Na Ambato wordt de afdaling ingezet naar Banos.
We rijden door het walhalla van de jeansbroeken, Pelileo, ook wel blue city genoemd. De stad is bijna kompleet verwoest door een aardbeving in 1949 maar werd weer opgebouwd. Meer dan 50 jaar later, in 2006, ontplofte de nabijgelegen vulkaan de Tungurahua en het stadje werd bedolven onder rotsblokken.
In de namiddag komen we aan in Banos, waar Karin een tafel voor 16 heeft
gereserveerd. Helaas heeft het restaurant die reservatie genegeerd want na
wat wachten worden we bijna allemaal aan andere tafeltjes neergezet. Dit
restaurant is vrij groot en duidelijk gebouwd voor toeristen, en die zitten
er hier ook werkelijk. De meesten worden opgehaald door schimmige witte
busjes die hen naar de een of andere wilde sportsensatie brengen, want Banos
is een uitvalsbasis voor extreme sporten. We komen later nog terug in Banos
en gaan er enkele dagen blijven.
Na de lunch is het nog ongeveer een uurtje rijden. We komen door Puyo.
Na de lunch is het nog een aantal uur
afdalen tot in Tena, waar ons een resort met zwembad wacht. Wachten is het
goede woord want wij zijn ook hier bijna de enige gasten en bijna het
voltallige personeelsbestand staat ons op te wachten. We mogen meteen
uitzoeken wat we willen voor diner en daarna brengt het personeel ons naar
onze chalets. In het grootste geheim vertellen ze ons onze ingangscode. Die
van ons is 000502#. Ons kamernummer is 502. Toch is de code niet voor
iedereen zo doorzichtig want voor een van de gezinnen is de sleutel tot de
toegang gewoon een sleutel.
De kinderen hebben zich uitstekend gedragen, de hele dag op de bus en kort
na aankomst springen ze allemaal in het frisse water, en ook enkele
volwassenen kunnen niet aan de verleiding weerstaan. Ze spelen balspelletjes
en houden zich urenlang bezig. Ook de volwassenen genieten van vaste grond
onder de voeten.
Intussen hebben ze in de keuken tijd gehad
om ons avondmaal klaar te maken, zou je denken. Maar helaas, van zodra we
hebben plaatsgenomen aan de lange tafel komt er om de paar minuten iemand
uit de keuken met een of twee drankjes. Terwijl we wachten op de schotels
hebben we tijd de gekko’s gade te slaan en onze muggenbeten te tellen.
Iemand vindt een reuzegrote huisjesslak in de tuin.
Wat fijn is, is dat de chauffeur Jose met ons meekomt. Hij is gepensioneerd
maar rijdt nog enkele keren per jaar met zijn bus het land door met
enthousiaste toeristen. Hij gaat met ons mee en maakt foto’s en filmt. Als
hij thuiskomt heeft hij een camera vol verhalen voor zijn kinderen en
kleinkinderen.
https://terralunalodge.com/en/ 8.9 240