Afdaling langs de Andes | Tena | Amazoonico | Laguna Caiman | Napo river | Chontayacu river
Met een kleine rugzak voor maar 2 dagen klimmen we in twee kano’s. De grote rugzakken of koffers blijven op de bus die op een afgesloten domein wordt bewaard. De chauffeur komt ook hier met ons mee en heeft de tijd van zijn leven.
Karin is blij gids Fausto terug te zien, en hij ook. “Je bent verdikt!” zegt hij
enthousiast. “Dat zeg je toch niet tegen een vrouw?”. “Wel als het waar is,”
zegt Bjorn. Fausto is onze bootsman, Rolando is de bootsman van de andere twee
gezinnen.
We leggen alweer ergens aan worden verwelkomd door een groot bord “bienvenidos
laguna caiman”. Fausto begroette ons alsof we bij hem thuis op bezoek waren, en
misschien wat dat ook wel zo. Met zijn machete sneed hij wat bladeren van de
bomen, en dat werden de placemats. Er werden pakketjes uitgedeeld, gewikkeld in
bananenbladen : 15 met en eentje zonder kip, want een van de kinderen eet geen
kip.
Na het lekker smikkelen mocht iedereen zijn
bananenblad met eventueel inhoud gewoon in het bos gaan gooien voor de wilde
dieren. Een gewoonte die aan de kinderen wordt aangeleerd maar iets wat ze
helaas ook doen met plastic verpakkingen, blikjes, …
Daarna nam Fausto ons mee op een wandeling die leidde langs zijn dorp (dachten
we) naar een kleine vijver met enkele kaaimannen. De stoerdere jongens mochten
vlees geregen aan een stokje voederen aan deze vervaarlijke roofdieren. Ze
snoepten de stukjes vlees af van elkaar en als ze te lang op zich lieten
wachten, kwamen de schildpadden ook een stukje mee snoepen.
